சென்னைப் பையன் என்று நான் கர்வம் கொண்ட நாள்!

The day when I felt proud for being a Chennai guy!

நம் நேயர்கள் சென்னையுடனான தங்கள் உறவை, பிணைப்பைச் சொற்களால் வடித்து எழுதும் சிறு தொடர் இது. சென்னை என்பது வெறும் பிழைப்புக்கான வேட்டைக் களம் எனும் மாயத்தோற்றத்தை நொறுக்கி இந்நகரத்துடனான நெகிழ்மிகு அன்பைப் பேசும் பதிவுகளில் இரண்டாவது இங்கே உங்கள் பார்வைக்கு. 
- பிரகாஷ் சங்கர், ஆசிரியர்.

ணவு மேசையில் காலைச் சிற்றுண்டிக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தேன். ‘ஜெய் ஸ்ரீராம்!’ என்றபடியே என் பக்கத்தில் அமர்ந்து கொண்டான் கொஞ்சம் கூடத் தமிழ் தெரியாத வடமாநிலத்து நண்பன். "வா மாமே!” என்று வழக்கம் போல் என்னுடைய வரவேற்பு. சிறிது நேரத்தில் அந்த மேசை தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம் குஜராத்தி, ராஜஸ்தானி, ஹிந்தி, மராத்தி மொழிகளால் நிரம்பியது.

2017ஆம் ஆண்டு ராஜஸ்தான் மாநில சிங்கானியா பல்கலைக்கழகத்தில் நடைபெற்ற தேசிய அளவிலான அனைத்து விளையாட்டுப் பயிற்சியாளர்கள் முகாம் அது. ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் ஓய்வு நாள். அதனால் உணவு அருந்தும் அறை கொஞ்சம் கலாட்டாவாக, கூச்சல் கிண்டல்களால் நிரம்பியிருந்தது.

அனைத்து மாநிலங்களிலும் சேர்த்து மொத்தம் 94 பேர்! எங்களுக்கு அது ஐந்தாவது வாரம். பாலைவனம், குளிர், ஒட்டகப்பால், பலவிதப் பண்பாடுகள், மொழிகள், சாதிகள், இனங்கள் ஒன்று கலந்திருந்த அந்த உணவருந்தும் அறையில் கொஞ்சம் வருத்தத்தையும் ஏக்கத்தையும் தாங்கிக் கொண்டுதான் நான் நண்பர்களிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அப்பொழுது திடீரென எங்கள் மேசையை ஆக்கிரமித்தார் எங்கள் பிக்பாஸ். அதாவது நம் நாட்டின் தேசியக் கைப்பந்து மற்றும் கூடைப்பந்து பயிற்சியாளர். நட்பு முறையிலான ஒரு விவாதம் அங்கே தொடங்கியது.

கூட்டத்தின் நடுவே அழகான ஆங்கிலக் குரல் ஒன்று, Ji! What Protest is going in Chennai? Currently my FB page is full of Jallukattu protest memes! What is that actually for? என்று கேட்டது.

நான் சிரித்தபடி “ஜல்லூக்கட்டு நகி, ஜல்லிக்கட்டு! எங்களுடைய வீர விளையாட்டு” என்று பெருமையோடு கூறினேன். அப்போது எங்களுடைய பிக் பாஸ் – வடமாநிலப் பயிற்சியாளர் - ஜல்லிக்கட்டு விளையாட்டுப் பற்றியும் அதனுடைய வரலாறு பற்றியும் அதன் பின்னால் உள்ள தமிழர் பண்பாடு, தமிழ் மக்களின் உணர்வுகள் போன்றவற்றைப் பற்றியும் மிக அருமையாகப் பேசினார். அருகிலிருந்த என் மதுரை நண்பர் அவருடைய கிராமத்தில் நடந்த ஜல்லிக்கட்டு நினைவுகளைப் பகிர்ந்தார். புன்னகைத்துக் கொண்டே அமைதியாக அவற்றைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.

மற்றுமொரு குரல், Oh! In Chennai Where the Jallikkattu will take place?”.

என் நண்பன், “It won’t conducts in Chennai. It conducts only in villages” என்றான்.

“Then Why Chennai people protesting in Chennai?” என்று கேட்டது மற்றொரு குரல்.

“That is Chennai and Chennai People!” என்று பெருமிதத்தோடு கூறினார் எங்களுடைய பயிற்சியாளர்.

தான் சென்னையில் இரண்டு வருடம் வேலை செய்ததாகச் சொன்னவர், சென்னை மக்களைப் பற்றியும் அவர்களுடைய அன்பைப் பற்றியும் மிகவும் புகழ்ந்தார். 2015ஆம் ஆண்டு அவர் சென்னையில் இருந்ததையும் டிசம்பர் மாத மழை வெள்ளத்தில் மாட்டிக்கொண்டபோது சென்னை மக்கள் செய்த உதவிகளையும் அவர்கள் அந்த நேரத்தில் கடைப்பிடித்த ஒற்றுமையையும் தன்னால் மறக்கவே முடியாது என்று நெகிழ்ந்தார். முடிவில், “I pray God! In next birth I want to born as a Chennai Paiyan” என்று அவர் சொன்னதும் என்னையறியாமல் என் காலரைத் தூக்கி விட்டுக் கொண்டேன்.

அதன் பிறகு, ஒருவர் பின் ஒருவராகச் சென்னையைப் பற்றிய தங்களுடைய கருத்துக்களையும் சென்னையின் சிறப்புக்களையும் சென்னை மக்களின் அன்பு அவர்களுடைய பழக்க வழக்கங்கள் பற்றியும் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். எனக்குள் இருந்த ‘சென்னைப் பையன்’ என்ற பெருமை கர்வமாக மாறியது!

ஆம்! அங்கிருந்த 94 பயிற்சியாளர்களில் நான் மட்டும்தான் சென்னை! வெளி மாநிலத்தில், முகம் தெரியாத மண்ணில் என் அடையாளமாகச் சென்னை திகழ்ந்த அந்த நாள் மறக்க முடியாதது. அத்தனை பேருக்கு மத்தியில் என்னைத் தனித்துக் காட்டிய, என்னைக் கதாநாயகனைப் போல் உணர வைத்த சென்னை என்றும் எங்கு போனாலும் என் மாறா அடையாளமாக மிளிரும்! 

When I'm supporting Jallikkattu

எழுத்து: சரத் குமார் கே | கணினி வரைகலை: ஜெகதீஷ்வரன் மற்றும் பிரகாஷ் சங்கர்
  • தமிழில் கருத்திட விரும்புவோர் அழுத்துங்கள் இங்கே
  • கருத்துகள் இல்லை

    Blogger இயக்குவது.